dear God, I hate myself.

Jest sierpień. Ptaki, pomimo pojawiającego się od czasu do czasu deszczu, obwieszczają swoim radosnym śpiewem obecność lata. Gałęzie drzew tańczą w tym lekkim, płynnym tańcu z wiatrem, a ich zielone liście mienią się w słońcu jak dwugroszówki wrzucone do fontanny na szczęście. Zamykam się, szukając ukojenia w śnie, jak bezbronne zwierzę, i wolę przeczekać tam życie. Budzą mnie tylko telefony zatroskanych ludzi, którzy przychodzą z pomocą i kilkoma dowodami zdrady cielesnej, ale staram się nie panikować. Tylko to mi już zostało, niebo wylewa łzy za mnie.